بـــه کَــبودیِ یـآسـ

فراموشـــــــت کرده امـ....

فقط گـ ـاهی

بی اختیـ ـار اسمت را که می شنومـ

می شــِکنمـ!
...
خـــــسته اَم !

از اـــین دلـــــداری هـ ـآیِ مـــــجآزی

دلـــم شــــآنه هـــــآیِ حــــقیقی می خــــوآهد!
....
تنـــهآیی رــآ وقــــتی دـَرک ـکـــــردم کـــه خـــندیدم

و تـــــو نـ ـفهمیدی پشـــت ِ این خـــنده یِ من چــــه بغضـــــی منتظرِ یــک تلنگـــر است...
......
خــــــــــــدآیـ ـآ هیچ میــــدانی

دـــلیل ِ این همـــ ـه تنــهآیی هـــآ

تنـــآقُض بیــــن آفرینش توـست؟

اینـــــکه هـ ـرچـه از احــسآس دَمِ دستت بـــود

بـــآ خــآکِ حـــوا یکی کـــردی

و هـــرچـــ ه از نــــآمردی مــــآند ریختــی در وجــــودِ آدمهــــآ
.....
خـــــــدایــــآ حـــآلا هــِی من می گـــــــویم

می گــــــویند کــُفر نگـــو

حقیــــقت استـ دیگـ ـر!

تـــــو چـــه می فـهمی دل کـــــندن چه زجـری دارد

تــــو چه می دانـــــی دیدنــــَش بــــآ غریـــــــبه ها یعنی چـــــــ ـه؟!!!!

آن بـــــآلا نشسته ای بـرای ِ خــــودت فقــــط خط ُ نشــــآن دوزخ می کشــــــی؟